![[ Lov3!2 @ KTR ] Th!$ I& ฟาร์มไก่~!!](http://i98.photobucket.com/albums/l259/shadow44_2006/teukhyuk.gif)
![PINKFISH LAND*~ The Land of DongMin[HaeMin] Lover ^^](http://www.pinkfishland.th.gs/web-p/inkfishland/PIC/banner-w-1.gif){kind=small}
[SF] Resign Love (Kibum x Yesung)
posted on 29 Aug 2007 18:35 by naniya in Short-FictionTalks: มันมั่ว ...มันสด หาสาระไม่ได้ครับผมแถมมันมึนๆ
เอาเป็นว่า มันมึนๆก็อย่าว่ากันนะคับคนแต่งมันแต่งสดๆเลย
Let's Enjoy with Fiction!!!
[SF]Resign Love (Kibum x Yesung)
"นี่...คิบอม แฟนเรานะ อ้อ คิบอม...นี่ พี่เยซอง กับ เรียวอุคเพื่อนเรา"เสียงใสเจื้อยแจ้วจากปากของฮยอกแจที่กำลังแนะนำแฟนนั้นไม่ได้เข้าไปถึงโสตประสาทของคิมเยซองเลยแม้แต่น้อย
ตอนนี้ ....เขากำลังจ้องหน้าคนที่นั่งอยู่ข้างๆเพื่อนของเขา....คนที่ฮยอกแจพึ่งแนะนำว่า...เป็นแฟน...คนนั้น
"พี่เยซองเป็นอะไร...เหม่ออยู่นั่นล่ะ"คนตัวเล็กสะกิดเรียกคนตัวใหญ่กว่าทำให้เยซองสะดุ้งเฮือกเผลอปัดแก้วน้ำที่อยู่ตรงหน้าหกเปรอะเต็มเสื้อตัวเอง
"อ๊า!!!เลอะหมดเลย "เยซองอุทานพลางรีบหาผ้าเช็ดหน้ามาเช็ดน้ำที่เลอะเสื้อของตน
...ให้ตาย...เสื้อไอ้หมี มันเอากรูตาย ....เยซองคิดอย่างหัวเสีย เพราะหาผ้าเช็ดหน้าตนไม่เจอซักที
แต่แล้ว...ก็มีผ้าผืนหนึ่งยื่นมาอยู่ตรงหน้าเขา
เยซองเงยหน้าขึ้นมามองเจ้าของผ้าเช็ดหน้าด้วยความงง
"นี่ก็ได้ครับ ถ้าคุณไม่รังเกียจ"คิบอมพูดเรียบๆเยซองรับมาด้วยความงุนงง และจัดการเช็ดเสื้อตรงที่เลอะอย่างรวดเร็ว
...........................................
...........
ร่างโปร่งขอตัวมาที่ห้องน้ำเพื่อจัดการกับรอยเปื้อนขนมเค้กที่อยู่ๆเรียวอุคก็ดันทำหล่นลงตรงตักของเขาพอดิบพอดี
....ให้ตาย...ทำไมวันนี้มันซวยจังฟะ...เยซองคิดพลางเอาผ้าเช็ดหน้าที่ได้มาจากคิบอมนั้นซับน้ำแล้วเช็ดกับคราบครีมสีขาวนั้นออก
ในขณะที่ร่างโปร่งกำลังจัดการคราบขนมอยู่นั้นประตูห้องน้ำก็เปิดออก พร้อมกับร่างสูงที่เดินเข้ามา
"คุณเยซอง โอเคมั้ยครับ"คิบอมเอ่ยถามหลังจากที่เขาขอตัวมาเข้าห้องน้ำบ้างและเขาก็พบกับคนที่จ้องเขาไม่วางตาในวันนี้
"อ๊ะ...เอ่อ โอเคครับ คุณ....เอ่อจะเข้าห้องน้ำเหรอครับ?"
"อ่า...อันที่จริงผมมาดูว่าคุณโอเคมั้ยแค่นั้นล่ะครับ" คำตอบซื่อๆของคิบอมทำเอาเยซองต้องหันมามองหน้าร่างสูงอย่างมึนๆ
"ว่าแต่...ไม่ทราบว่าหน้าผมมีอะไรติดรึเปล่าครับคุณถึงได้จ้องซะขนาดนั้น"คิบอมถาม เยซองเลยตอบให้อีกคนเข้าใจ
"ไม่ใช่ครับแต่...ผมรู้สึกเหมือน...เราเคยเจอกันที่ไหนมาก่อนรึเปล่า แค่นั้นล่ะครับ"คิบอมขมวดคิ้ว ก่อนที่จะตัดสินใจพูดอะไรบางอย่างออกไป
"บางที...เราอาจเคยเจอกัน...เมื่อชาติที่แล้วก็ได้นะครับ"
..................................
....................
..............
...วันนี้ เยซองออกมาเดินอยู่แถวๆตลาดทงแดมุนเพื่อหาซื้อเสื้อผ้าใหม่ๆมาใส่ เนื่องจากว่า โดนไอ้คุณคังอิน เพื่อนหมีแสนรัก (?) มันค่อนแคะว่า
"หาซื้อเสื้อผ้าใหม่ๆได้แล้ว รู้มั้ยชุดที่แกใส่อยู่น่ะมันตั้งแต่สมัยพระเจ้าจองซูแล้ว !!!" (มันมีด้วยเรอะพระเจ้าจองซูน่ะ ... =[]=)
เยซองเลยตัดรำคาญออกมาหาเสื้อผ้าใหม่ๆแต่ราคาประหยัด เพราะตอนนี้เงินในตัวเขามีอยู่ไม่กี่วอนเอง
"....คุณ....ใช่คุณเยซองรึเปล่าครับ..."น้ำเสียงคุ้นหูทำให้เขาหันกลับไปตามต้นเสียง ก็พบกับแฟนของฮยอกแจ คิมคิบอมที่หลังจากวันแรกที่ได้พบกัน เขาก็แทบจะไม่ได้เจอกันอีกเลย
"คิบอมเหรอ...มาที่นี่ได้ไงน่ะ"ร่างโปร่งหันไปถามคิบอมเลยชูถุงเสื้อขึ้นมาให้อีกฝ่ายดู เยซองก็พยักหน้าเป็นเชิงรับรู้
ด้วยที่ว่าทั้งคู่ไม่ได้เป็นคนช่างพูดเหมือนกันบทสนทนาของพวกเขาเลยหยุดอยู่แค่นั้นแต่ทั้งคู่ก็ยังคงเดินเคียงไปด้วยกัน
ในขณะที่เยซองเลือกเสื้อผ้าคิบอมก็ยังคงนั่งรออยู่ที่หน้าร้าน พอเขาซื้อเสื้อแล้วออกมาจากร้านคิบอมก็ลุกขึ้นเดินตาเยซองไปเหมือนเดิม เป็นอย่างนี้ซ้ำๆไปหลายครั้งแต่เยซองเลือกที่จะไม่พูดอะไร และตั้งหน้าตั้งตาเดินต่อไป เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
เมื่อซื้อเสื้อผ้าได้ตามที่ตนต้องการแล้วนั้นสายตาของเขาก็ดันไปสะดุดอยู่กับสร้อยคอที่ประดับอยู่ในร้านเครื่องประดับเข้า
...สร้องคอจี้เงินรูปไม้กางเขน มีป้ายบอกราติดไว้ว่า 30000 วอน
.....สวยดี...แต่ราคามหาโหดเลยฟ่ะ.... เยซองคิดก่อนที่ตั้งหน้าตั้งตาเดินต่อไป
แต่ทว่า...คิบอมกลับดึงแขนของร่างโปร่งไว้และมองหน้าอีกฝ่ายประมาณว่า 'รออยู่ตรงนี้ก่อน' แล้วเดินเข้าร้านเครื่องประดับนั้นไป
...เยซองไม่เข้าใจเหตผลที่คิบอมทำอย่างนั้นแต่...เขาก็ยังไม่เข้าใจตัวเอง ว่าทำไม ถึงยอมยืนรอคิบอมอยู่ตรงนี้ทั้งๆที่เขาก็สามารถเดินไปโดยไม่ต้องสนใจคนๆนี้ก็ได้
สักพัก...ร่างสูงก็ออกมาจากร้านพร้อมกับกล่องใบเล็กๆ ซึ่งตอนนี้ ถูกยื่นให้อยู่ตรงหน้าเขา
เยซองชั่งใจมองกล่องใบนั้นอยู่สักครู่...ก่อนที่คิบอมจะจัดการยัดกล่องใบนั้นใส่ถุงเสื้อผ้าของเขาโดยที่เยซองไม่ทันทักท้วงอะไร
...สิ่งที่ร่างสูงทำ ยิ่งทำให้เขาสับสนและไม่เข้าใจในตัวเองยิ่งกว่าเดิม
แต่ในขณะที่เขากำลังเหม่ออยู่ ก็โดนเด็กชายคนหนึ่งวิ่งมาชนอย่างแรง ส่งผลให้เยซองเกือบจะล้ม...ถ้าไม่ติดที่...
คิบอมนั้นใช้ตัวรับร่างโปร่งที่กำลังจะล้มนั้นเอาไว้พอดี...แต่ของที่ทั้งคู่ซื้อนี่สิ...หล่นกระจายทั้งหมดเลย =__=
ทั้งคู่นิ่งอึ้งไป เยซองเงยหน้าขึ้นเพื่อทีจะพูดแต่...คำพูดทั้งหลายที่เขาคิดไว้นั้น กลับต้องกลืนลงคอไปทั้งหมดเมื่อพบว่า...หน้าของพวกเขา ห่างไปไม่ถึงหนึ่งฝ่ามือเท่านั้น
สายตาของทั้งคู่สบประสานกันราวกับถูกมนต์สะกด...เนิ่นนาน...ราวกับเวลาทั้งปวงกำลังหยุดอยู่กับที่
หัวใจของเยซองกำลังเต้นอย่างรุนแรงราวกับไปวิ่งมาราธอนมาเป็นพันกิโลฯและดูเหมือนว่าเขาจะสัมผัสได้ถึงจังหวะหัวใจที่เต้นแรงพอๆกันของอีกฝ่าย
ใบหน้าของทั้งสองเริ่มเคลื่อนเข้ามาใกล้กัน...ทีละนิด...จนริมฝีปากของทั้งคู่เกือบจะสัมผัสกัน...
"...เสื้อผ้าลดราคาคร้าบ!!!ลดสบั้นหั่นแหลก ถึง50% เพียงวันนี้เท่านั้นคร้าบ...."เสียงจากโทรโข่งที่คนขายเสื้อผ้าร้านใกล้ๆแถวนั้นดังขึ้นปลุกให้เขาทั้งสองตื่นจากภวังค์
"...เอ่อ...ขอบคุณ..."เยซองพูดสั้นๆก่อนที่จะผละออกจากอกแกร่งของอีกฝ่าย และรีบเก็บถุงที่หล่นบนพื้นขึ้นมาลวกๆก่อนที่จะรีบเดินหนีไป
...ทำไม...ถึงรู้สึกร้อนผ่าวที่หน้า...
...ทำไม...ถึงใจเต้นแรง...
...ทำไม...ถึงรู้สึกเสียดาย...
...ทำไม...ถึงเกิดอาการแบบนี้
เยซองครุ่นคิดพลางเอามือลูบริมฝีปาก...ที่ยังคงสัมผัสได้ถึงความร้อนผ่าว...ทั้งๆที่ยังไม่ได้ถูกแตะต้อง
...อยากลิ้มรสริมฝีปากของคนๆนั้น...อยากสัมผัส....
...เยซอง...นี่นายเป็นบ้าอะไรกัน!!!
...ตั้งแต่วันนั้นเยซองก็ได้แต่นั่งเหม่อตลอด...และเมื่อเวลาที่เขาเผลอก็จะพบว่ามือนั้นกำลังลูบริมฝีปากของตนไม่ก็จะหยิบจี้ไม้กางเขนขึ้นมานั่งจ้อง
....จี้ที่คิบอมซื้อให้....ที่ตั้งแต่วันนั้นมาเขาก็ใส่มันติดตัวตลอด....
"พี่เยซอง...พี่ป่วยรึเปล่าพักนี้นั่งเหม่อตลอดเลยนะ"เรียวอุกทักเมื่อเห็นร่างโปร่งนั้นมัวแต่นั่งลูบปากของตัวเองแล้วก็เหม่ออยู่นั่นล่ะ
"มันจะเป็นอะไร้!!! นอกจากจะติดเชื้อบ้ามาน่ะสิ 555+"เสียงของไอ้คนตัวใหญ่เหมือนหมี แต่กลัวเมียยิ่งกว่าอะไรดี อย่าคังอินพูดทำให้เยซองที่ไม่อยากพูดอะไรนั้นสวนกลับไปทันที
"ก็ยังดีติดเชื้อหื่นจากแกนั่นล่ะ ระวังเหอะฉันจะบอกคยูฮยอนว่าแกไปป้อเดือนคณะบัญชี" พูดเสียงเรียบทำให้คังอินเงียบ...ก่อนที่จะแอบไปบ่นพึมพำเป็นหมีกินผึ้ง ซึ่งจับใจความได้แต่ว่า 'ฝากไว้ก่อนเหอะ'
ส่วนเรียวอุคได้แต่ส่ายหน้าให้กับความปัญญาอ่อนของรุ่นพี่เขาที่ชอบทำตัวราวกับเป็นเด็กประถมไม่รู้จักโตก่อนที่จะหันไปคุยกับรุ่นพี่อีกคนหนึ่ง
"พี่ลีทึกฮะ...พี่เห็นฮยอกแจมั้ยฮะ" ลีทึกเลิกคิ้วก่อนที่จะพูดว่า
"อืม...เมื่อตอนเช้า พี่เห็นเดินไปกะแฟนน่ะชื่ออะไรนะ...อืม"
"คิบอม..."เยซองพูดเสียงเรียบก่อนที่จะหันไปสนใจกับหนังสือที่อยู่ตรงหน้าตน
"เอ้อ!! ใช่ๆ คิบอมคนนั้นน่ะแหละแหม่..เห็นเดินกระหนุงกระหนิง อย่างกับโลกนี้มีเราสองคนนั่นล่ะ..."ลีทึกพูดไปเรื่อยแต่คำพูดทั้งหมดนั้น ทำให้คนที่ทำท่าว่าสนใจหนังสือรู้หงุดหงิด
...ฮยอกแจจะสวีทกับแฟนก็ไม่ผิดซักหน่อย...ทำไมเราต้องมานั่งหงุดหงิดด้วย
...แล้วทำไมเราต้องมาสนใจเรื่องของแฟนฮยอกแจด้วย...
ร่างโปร่งนึก ก่อนที่จะขอตัวไปซื้อน้ำ ซึ่งแน่นอนโดนฝากให้ซื้อมาอีกหลายกระป๋องเลยทีเดียว
................................
....................
..........
....พี่ลีทึก อืม...น้ำมะนาว1 แอปเปิล2 ของพี่ซินน้ำส้ม2 นมกาแฟ 1 ไอ้หมี น้ำทับทิม 2 น้ำขิงร้อน 1 เรียวอุค น้ำส้ม1 เราจะเอาอะไรดี...กาแฟก็ได้มั้ง
เยซองทบทวนรายการที่พวกเพื่อนๆพี่ๆสั่งก่อนที่จะนึกได้ว่า....
...ตูมี2มือ ถุงอะไรก็ไม่มี แล้วจะขนไปไงหมดฟระ =*=...ร่างโปร่งคิดอย่างหัวเสีย แต่ยังไงเขากก็ต้องซื้อไปให้หมดอยู่ดีเพราะตรงที่ขายน้ำกับโต๊ะที่พวกเขานั่ง มันไม่ได้ใกล้ๆกันเลย
แล้วยิ่งไม่ซื้อให้พี่ฮีซอลล่ะก็รับรอง..เขาคงโดนฉีกอกเป็นแน่แท้ =____=
หลังจากกดน้ำทั้งหมดแล้วร่างโปร่งพยายามขนกระป๋องทั้งหมดไว้ในอ้อมแขน...แต่ก็มีมือคู่หนึ่งยื่นเข้ามาช่วยถือกระป๋องน้ำจากเขาไป6กระป๋อง
"...ขอบคุณคระ...คิบอม!!!" เยซองเบิกตากว้างอย่างไม่เชื่อสายตาตนเองก็ไหนพี่ลีทึกบอกว่าเดินไปกับฮยอกแจไง
"ครับ ผมเอง"ร่างโปร่งยิ้มตาหยีทำให้ร่างโปร่งรู้สึกแปลกๆ จึงรีบเดินหนีกลับโต๊ะแต่เขาลืมไปว่า...น้ำอีก6กระป๋องนั้น ยังอยู่ในมือใหญ่ของร่างสูงน่ะสิ
"เยซอง...ไม่เอาน้ำพวกนี้แล้วเหรอ?"คิบอมตะโกนถามและนั่นทำให้เยซองนึกได้ และที่ร้ายกว่านั้น...
...น้ำ3กระป๋องที่อยู่ในมือของคิบอมนั้น...มันเป็นของพี่ฮีซอลพอดีน่ะสิ
....ร่างโปร่งไม่มีทางเลือกจึงจำใจให้คิบอมช่วยถือน้ำที่เหลือไปที่โต๊ะ ซึ่งตอนนี้เหลือแต่เรียวอุคนั่งอยู่คนเดียว
"มาช้าจังนะพี่เยซอง...อ้าว คุณคิบอม"ร่างเล็กบ่นก่อนที่จะหันไปเจอกับใครอีกคนที่เขารู้จัก
"ครับ ^^"ยิ้มให้เล็กๆก่อนที่จะวางน้ำทั้งหมดลงบนโต๊ะ พร้อมกับนั่งลงข้างๆกับเรียวอุคซึ่งตอนนี้กำลังหยิบกระเป๋าหลบให้อีกฝ่ายนั่งลง
"มาหาฮยอกแจเหรอ"ร่างเล็กถามซื่อๆ คิบอมพยักหน้าตอบ
ส่วนเยซองเมื่อจัดการวางกระป๋องน้ำทั้งหมดที่ตนขนมาลงบนโต๊ะแล้วก็รีบหยิบกระเป๋าสะพายของตนมาพาดไหล่
"ฉันไปทำงานที่ห้องสมุดก่อนนะอย่าลืมบอกพวกพี่ๆและไอ้คังให้จ่ายเงินค่าน้ำด้วย"เยซองบอกก่อนที่จะเดินไปที่ห้องสมุดตามที่บอกไว้
..............................
..................
.................
....ถึงเยซองจะมาห้องสมุดก็จริง...แต่เขาก็ไม่ได้มาทำงานตามที่บอกไว้
...เขาแค่ไม่ต้องการเห็นหน้า...คนที่ทำให้เขาสับสนในใจ
...คนที่ทำให้เขารู้สึกแปลกๆอย่างบอกไม่ถูก
เนื่องจากร่างโปร่งมัวแต่คิดอะไรเพลินๆจึงไม่ได้สังเกตถึงความเปลี่ยนแปลงของท้องฟ้าที่กำลังเปลี่ยนเป็นสีส้มเลยแม้แต่น้อย
ซึ่งกว่าเขาจะรู้ตัวว่าเย็นมากแล้วก็เมื่อเขาเหลือบไปเห็นนาฬิกาเรือนใหญ่ของห้องสมุด ที่ตอนนี้เข็มสั้นชี้ไปที่เลข6แล้ว
"ชิบ...ต้องรีบไปทำงานแล้ว"เยซองสบถออกมาก่อนที่จะรีบคว้ากระเป๋าเพื่อที่จะไปทำงาน แต่เมื่อเขาออกมาจากห้องสมุดก็มีคนๆหนึ่งอุ้มเขาพาดบ่า โดยที่เยซองได้แต่อึ้ง เลยไม่ทันโวยวายอะไรและไม่กล้าที่จะดิ้น เพราะรู้ว่า ถ้าดิ้นไป กรูเจ็บแน่ =[]= (แถมตอนนี้มันไม่มีคนแล้วอ่ะ =[]= จะเรียกทำไมให้เปลืองเสียง : เยซอง)
ร่างโปร่งถูกพามายังห้องเรียนห้องหนึ่งซึ่งในเวลานี้ ไม่มีใครอยู่เลย นอกจากเขา และคนที่พาเขามา
เยซองถูกพาไปนั่งที่โต๊ะเมื่อหลุดพ้นจากพันธนาการแล้ว เขาไม่รอช้าหันไปมองหน้าคนที่ลักพาตัวเขามาทันที
"เฮ้ย! ใครน่ะ...นาย"เยซองเอ่ย แต่ก็ต้องเงียบลงเมื่อริมฝีปากที่เอาไว้กล่าวนั้นถูกปิดด้วยริมฝีปากของคนที่เขาอยากลิ้มลองมาตลอด...ริมฝีปากของ คิมคิบอม...
ลิ้นเรียวของคิบอมนั้นกำลังเล่นอยู่กับลิ้นหนาของอีกฝ่ายส่วนมือขวาของร่างสูงนั้น ก็จัดการเลิกเสื้อยืดสีดำของอีกฝ่าย ก่อนที่มืออีกข้างจะจัดการไล้นิ้วไปตามผิวเนียนของอีกฝ่าย...
ทันใดนั้น นิ้วแกร่งของคิบอมก็สัมผัสได้ถึงความเย็นของจี้ที่ร่างโปร่งห้อยอยู่
....จี้ที่เขาซื้อให้กับเยซองนั่นเอง....
คิบอมยกจี้นั้นขึ้นมาจุมพิษเบาๆสิ่งที่ร่างสูงทำสามารถเรียกสีบนหน้าของอีกคนได้อย่างดี
แต่เขาก็ยังไม่เข้าใจ...ทำไมคิบอมถึงทำแบบนี้
ร่างสูงยิ้มกับสีหน้าของอีกฝ่ายก่อนที่จะจัดการถอดเสื้อเชิ้ตแขนยาวสีฟ้าของตนออก เผยให้เห็นร่างกายที่กำยำทำเอาเยซองมองอย่างอึ้งๆเลยทีเดียว
แต่เขาก็คงอึ้งได้ไม่นาน เมื่อจู่ๆคิบอมก็เอาเสื้อมาผูกข้อมือของตนให้อยู่ข้างหลังโดยที่ตัวเยซองเองก็ไม่ได้ขัดขืนอะไร (เพราะมัวแต่อึ้งนั่นแล)
เมื่อจัดการพันธนาการร่างโปร่งแล้วร่างสูงก็จัดการปลดเข็มขัดและกางเกงของคนตรงหน้าออกโดยที่เจ้าของนั้นไม่สามารถห้ามได้
"เฮ้ย! คิบอม...จะทำอะไรอ่ะ...."เมื่อจัดการสิ่งกีดขวางแล้ว ร่างโปร่งก็นำมือตนไปสัมผัสกับส่วนอ่อนไหวและพาลิ้นเข้าไปดุนยอดอกสีชมพูนั้นทำให้เรียกเสียงครางหวานๆจากร่างโปร่งได้ทันที
"อ๊ะ....ฮืม.....อย่า....."แม้ร่างโปร่งจะรู้สึกดีอย่างไรก็ตาม แต่คนตรงหน้านั้น...เป็นแฟนกับเพื่อนสนิทของเขาเขาไม่ควรจะทำอะไรอย่างนี้
"คิบอม...ไม่....อย่าทำ...อ่า...อย่างนี้"พูดด้วยน้ำเสียงขาดห้วง พยายามห้ามแต่ดูเหมือนสิ่งที่เขากระทำ กลับเป็นชนวนให้อารมณ์ของอีกคนประทุยิ่งกว่าเก่า
"อย่าทำแบบไหนครับ...หืม..."ยิ้มของคนตรงหน้าที่เคยเห็นเป็นรอยยิ้มที่แสนสดใสในตอนนี้ เขากลับรู้สึกกลัวอย่างบอกไม่ถูก
"ไม่นะ....อ้าาา...."เยซองครางลั่นเมื่ออยู่ดีๆคิบอมก็กระตุกส่วนอ่อนไหวของเขาอย่างแรงทำให้คำพูดที่คิดไว้กระจายหายไป เหลือเพียงใบหน้าของคนตรงหน้าเท่านั้น
ร่างสูงเร่งจังหวะมือของตน เยซองเม้มริมฝีปากเพื่อกลั้นเสียงครางจนช้ำและในที่สุด เขาก็ปลดปล่อยออกมา เปรอะไปทั่วมือหนา บางส่วนก็ไหลหยดลงพื้นโต๊ะ
คิบอมยังคงไม่หยุดการกระทำต่างๆ และดูเหมือนจะยิ่งทำมากกว่านั้น...
มือหนาละออกมาจากส่วนอ่อนไหวของอีกฝ่ายก่อนที่จะเปลี่ยนเป้าหมายไปที่ช่องทางคับของร่างโปร่ง
เยซองสะดุ้งเฮือก เมื่อนิ้วหนาแทรกเข้าไปในตัวเขาทีเดียวถึง2นิ้วร่างโปร่งจิกเสื้อของร่างสูงที่พันธนาการเขาอยู่ในตอนนี้เพื่อระบายความเจ็บที่ช่องทางข้างหลัง
เมื่อเห็นร่างโปร่งมีทีท่าเจ็บปวด คิบอมจึงจัดการจูบแลกลิ้นกับคนตรงหน้าก่อนที่มืออีกข้างจะสะกิดกับยอดอกสีอ่อนที่กำลังชูชันด้วยแรงอารมณ์ที่คุกกรุ่น
เมื่อแรงตอดรัดที่ช่องทางเริ่มผ่อนลง ร่างสูงก็รีบแทรกนิ้วที่3 และวนนิ้วหาจุดกระสันของอีกฝ่ายอย่างรวดเร็ว
อื้อ!!! ร่างโปร่งครางเสียงลั่น เมื่อนิ้วของคิบอมไปโดนจุดนั้นของเขาพอดี
ร่างสูงลองย้ำไปที่จุดนั้นอีก 2-3ที ก่อนที่ถอนนิ้วทั้งหมด และแทนที่ด้วยสิ่งที่ใหญ่กว่ามาก
โอ๊ย!!! เยซองร้องลั่น แม้ว่าอีกฝ่ายจะเตรียมพร้อมให้เขาแล้ว แต่ด้วยขนาดที่ต่างกันก็ทำให้เยซองรู้สึกเจ็บเหมือนกัน
"เอาออกไปนะ!!! อ๊าาาา!!!!" เยซองกรีดร้อง แต่อีกฝ่ายกลับขยับสะโพกเข้าออกอย่างรุนแรง ราวกับต้องการแกล้งร่างโปร่งนั้น
"ไม่เอา..คิบอม..อย่า!!!" พยายามห้าม แต่เหมือนกับยิ่งยุให้ร่างสูงทำรุนแรงยิ่งกว่าเดิม
เมื่อร่างกายของร่างโปร่งเริ่มชินกับร่างสูง สติของเขาก็กลายเป็นความว่างเปล่า จากความรู้สึกเจ็บในตอนแรก กลับแทนที่ด้วยความเสียวซ่าน ร่างกายที่ปฏิเสธร่างสูงในตอนแรก ตอนนี้ กลับขยับสะโพกตามจังหวะที่อีกคนยื่นให้ ในตอนนี้ เยซองไม่เหลือแรงที่จะต่อต้านร่างสูง ...ทั้งร่างกาย....และจิตใจ
"คิ....อืม...เร็ว อึก! เร็วอีก....." ร่างโปร่งร้องขอ คิบอมยิ่งเร่งจังหวะให้เร็วกว่าเดิม
ในไม่ช้า ทั้งคู่ก็ถึงจุดหมายปลายทาง น้ำสีขุ่นของร่างโปร่งพุ่งเปรอะกล้ามท้องของร่างสูง ก่อนที่คิบอมจะปลดปล่อยมันในช่องทางของร่างโปร่ง
คิบอมถอดแก่นกายออกจากร่างโปร่ง ก่อนที่จะจับตัวคนที่นอนหอบหายใจอยู่บนโต๊ะให้นอนคว่ำเพื่อแก้มัด
...............................
................................
"....ทำแบบนี้ทำไม..." เยซองพูดเสียงเย็น หลังจากที่ได้ปลดพันธนาการทั้งปวงแล้ว
"...." คิบอมไม่ตอบ แถมยังจ้องหน้าอีกคนอย่างไม่วางตาอีก
"ฉันถามว่านายทำแบบนี้ทำไม!!! นายทำได้ยังไง!!!" เยซองตวาดถาม พร้อมกับปาดน้ำตาที่กำลังคลอเบ้าทิ้งไป
"เพราะฉันรักนาย...."
"แต่นายเป็นแฟนฮยอกแจนะ!!!"ร่างโปร่งพูด มองหน้าคิบอมอย่างไม่พอใจ
"...ใช่...ฉันเป็นแฟนฮยอกแจ แต่ฉันไม่ได้รักฮยอกแจ....ฉันรักนาย..."
เยซองมองหน้าคิบอมอย่างไม่เชื่อในสิ่งที่เอ่ยออกมา
"แล้วนายคบกับฮยอกแจทำไม นายจะทำร้ายจิตใจฮยอกแจทำไม!!!" ในที่สุด เยซองก็ต้องถามคำถามนี้ออกมา
"...."คิบอมไม่ตอบ แต่กลับคว้าร่างโปร่งเข้ามากอด ก่อนที่จะประทับจูบเพื่อปิดเสียงของอีกคนหนึ่งนั้นไว้
สัมผัสที่ร่างสูงมอบให้ ช่างอ่อนโยน จนร่างโปร่งอดไม่ได้ที่จะเคลิ้มไปกับสัมผัสนั้น
คิบอมถอนริมฝีปากออก ก่อนที่จะจ้องไปในดวงตาเรียวเล็กของอีกฝ่าย ราวกับต้องการสื่อเรื่องรางทั้งหมดให้อีกคนรู้
...ไม่มีคำพูดใด มีแต่สายตาที่อ่อนโยน และหัวใจที่ต้องการซึ่งกันและกัน
แม้ว่ามันจะผิดต่อใครหลายๆคนก็ตาม...แต่พวกเขาก็ไม่สามารถควบคุมจิตใจของตัวเองได้เลยแม้แต่น้อย
เยซองนิ่งอยู่ในอ้อมแขนของร่างสูงสักครู่ ก่อนที่จะตัดสินใจผลักคิบอมให้ออกห่างจากตัวเอง
"...เยซอง..."
"นายกลับไปเถอะ...กลับไปหาคนที่เป็นแฟนนายซะ"
"เรื่องระหว่างเราสองคน ขอให้จำไว้ว่า ..เราไม่เคยเป็นอะไรกัน เราไม่เคยมีอะไรกัน ยังไงซะ ฉันก็เป็นผู้ชายเหมือนกัน ไม่เสียหายอะไรอยู่แล้ว"
"แต่!!!" ร่างสูงแย้ง เยซองนำนิ้วเรียวของตนไปแตะที่ริมฝีปากของอีกคน ราวกับต้องการบอกให้หยุดพูด
"ขอให้นึกซะ ว่าเป็นแค่ความเผลอใจไป ได้ไหม..."เอ่ยเสียงเศร้า ก่อนที่จะสบสายตากับร่างสูงอีกครั้ง
คิบอมคว้าร่างโปร่งมากอด ก่อนที่จะกระซิบเสียงสั่น
"...จะให้ฉันลืมได้ยังไง...จะให้ฉันนึกว่าเราไม่เคยมีอะไรกันได้ยังไง "
"นายต้องทำได้ เพราะฉันก็ต้องทำเหมือนกัน..."เยซองเอ่ยด้วยเสียงเครือไม่แพ้กัน
ทั้งคู่ต่างปล่อยให้ใจของตนจมอยู่กับห้วงแห่งความเศร้า แค่คืนนี้เท่านั้น ที่พวกเขา จะซื่อสัตย์กับตัวเอง
...เรื่องระหว่างพวกเขา...มันเป็นไปไม่ได้
...ทั้งๆที่รักกัน...แต่ไม่อาจอยู่ด้วยกัน
..แม้ต้องการซึ่งกันและกันเพียงใด...ก็ได้แต่มองตากันอยู่ห่างๆ
...หากคิบอมเจอเยซอง ก่อนที่จะเจอฮยอกแจ
...พวกเขาก็คงจะได้รักกันอย่างเปิดเผยได้
...แต่ก็สายไปเสียแล้ว
...เวลา...ไม่ย้อนคืน สายน้ำ...ไม่ไหลกลับ
...ไม่สามารถย้อนไปแก้ไขอะไรได้อีกแล้ว
>>>>>>>>>>>>> Talks<<<<<<<<<<<<<<
จบอย่างมั่วๆ
บอกตรงๆ =__= แต่งไม่ออก ได้แต่ด้นสดเลย
TT^TT จะเอาไว้แก้ตัวทีหลังละกันนะคับ